Greinasafn

„Síðastliðin 25 ár hefur umræða um kvótakerfið verið fyrirferðarmikil í þjóðmálunum. Í upphafi var meginmarkmið laganna nýjar leiðir við verndun fiskistofna og hagnýtingu þeirra: Aflamarki var úthlutað á skip og þannig dregið úr lítt heftri og óhagkvæmri sókn í fiskistofna." Þannig hefst grein Sveins Hjartar Hjartarsonar, hagfræðings LÍÚ, í Fiskifréttum í morgun. 

Mikið hefur verið fjallað um heimsókn hagfræðingsins og nóbelsverðlaunahafans Josephs Stiglitz hingað til lands undanfarna daga.  Það fór ekki milli mála að þann mikla fjölda gesta sem hlustaði á hann í fyrirlestrarsal Háskóla Íslands í Öskju í síðustu viku hungraði eftir leiðsögn hans ef marka má þá athygli og undirtektir sem málflutningur hans vakti.

Að undanförnu hefur verið í umræðunni að ákveðnir aðilar hyggist sniðganga íslenskar makrílafurðir með vísan til þess að makrílveiðar okkar séu ekki lögmætar.

Ísland er strandríki og veiðar í íslensku lögsögunni heyra hvorki undir Norðmenn eða ESB sem hafa gagnrýnt veiðar okkar harkalega. Veiðarnar heyra ekki heldur undir Norðaustur Atlantshafs fiskveiðinefndina ( North East Atlantic Fisheries Commisson NEAFC) eins og stundum er vísað til.  Íslendingar eiga sama rétt til veiða á makríl í íslensku lögsögunni og Norðmenn og aðildarríki ESB eiga til að veiða makríl í sínum lögsögum.

Eftirfarandi grein Friðriks J. Arngrímssonar, framkvæmdastjóra LÍÚ, birtist í Fiskeribladet Fiskaren í Noregi þann 19. ágúst 2009.

Telja menn virkilega að þeir muni láta það viðgangast að Íslendingar verði stikkfrí gagnvart sameiginlegri fiskveiðistefnu ESB ef til inngöngu kemur? Ja, mikil er trú þeirra manna þó ekki væri nema með vísan til nýfenginnar reynslu okkar af  samningum við  Breta í öðru og óskyldu máli Icesave.  Þannig hljóðar niðurlag greinar Sveins Hjartar Hjartarsonar, hagfræðings LÍÚ, sem birtist í Fiskifréttum sl. fimmtudag.

Strandveiðar munu ekki styrkja byggð eða treysta atvinnu í sjávarbyggðum, þær hafa þveröfug áhrif. Fyrirtæki þurfa hráefni allt árið um kring, en þessar strandveiðar geta ekki stuðlað að öruggum eða arðbærum rekstri þar sem skammtímasjónarmið ráða. Við þetta má bæta að gæðum hráefnis verður í einhverjum tilfellum ábótavant og þá er rangt að beina veiðinni á sumartímann og á grunnslóðina þar sem smærri fiskur heldur sig.

Friðrik J. Arngrímsson, framkvæmdastjóri Landssambands íslenskra útvegsmanna, veltir því fyrir sér í grein í Fréttablaðinu í dag hvort fiskimálastjóri Evrópusambandsins, Joe Borg, sé að kalla eftir upptökuleið íslenskra stjórnvalda í grein frá deginum áður þar sem hann kallaði eftir reynslu og þekkingu Íslendinga við mótum fiskveiðistefnu ESB.

Hvað gengur manninum til? Hvernig má það vera að prófessor við Háskóla Íslands skuli koma fram með þvílíkan málflutning án þess að þurfa að byggja hann á einni einustu tilvísun í rannsóknir máli sínu til stuðnings? Verða menn ekki í slíkri stöðu að greina á milli málefnalegrar umræðu og óvildar? Þannig spyr Sveinn Hjörtur Hjartarson, hagfræðingur LÍÚ, í grein sinni í Morgunblaðinu.