Greinasafn

„Samkvæmt Hafréttarsáttmála Sameinuðu þjóðanna og Úthafsveiðisamningnum ber Norðmönnum og ESB skylda til að semja við Ísland um stjórn makrílveiðanna. Með því að útiloka Ísland með ólögmætum hætti  frá samningaviðræðum um heildarstjórn makrílveiðanna í áratug hafa Noregur og Evrópusambandið verulega rýrt trúverðugleika eigin aðferða við stjórn veiðanna," segir m.a. í grein eftir upplýsinga- og kynningarfulltrúa LÍÚ í Fiskifréttum í morgun.

 

„Í stuttri aðsendri grein í Fréttablaðinu þann 20. ágúst sl. var því haldið fram að Ísland hefði ekki rétt til að veiða makríl innan íslenskrar lögsögu. Þetta er alrangt. Það er einmitt vegna þess að að makríllinn er innan íslenskrar lögsögu að réttur íslenskra skipa til veiðanna er skýlaus samkvæmt Hafréttarsáttmála Sameinuðu þjóðanna," segir í grein sem Sigurður Sverrisson, upplýsinga- og kynningarfulltrúi LÍÚ, skrifaði í Fréttablaðið í morgun. Greinin fer hér á eftir í heild:

Það er blekking að aðild að ESB styrki samningsstöðu Íslands um hlutdeild í deilistofnum eins og sumir aðildarsinnar hafa haldið fram. Ýjað er að þessu í niðurlagi leiðara Fréttablaðsins þann 11. ágúst sl., þar sem fjallað er um makrílveiðar og hugsanleg staða gagnvart Noregi tekin sem dæmi.

„Frá því að Hafrannsóknastofnunin lagði til að 20% aflareglu yrði fylgt hafa komið fram sterkar vísbendingar um að ástand þorskstofnsins sé mun betra en reiknað var með.  Með nokkurri einföldun má segja að við séum nú nálægt því að vera á þeim stað sem stofnunin taldi í fyrra líklegt að við yrðum á árið 2013," skrifar Friðrik J. Arngrímsson, framkvæmdastjóri LÍÚ, í grein sem birtist í Fiskifréttum í morgun. Greinina má lesa hér í heild: 

Friðrik J. Arngrímsson, framkvæmdastjóri LÍÚ, rifjar upp dæmisöguna um litlu, gulu hænuna í grein sem hann skrifar í Fiskifréttir í morgun. Þar vekur hann athygli á því að útgerðir hafi lagt í ómældan kostnað til að afla sjálfum sér og íslenskri þjóð rétt til veiða úr deilistofnum og stofnum sem halda sig alfarið utan lögsögu Íslands. „Þegar brauðið hefur verið bakað hafa aðilar í líki svínsins, kattarins og hundsins jafnan risið upp - og svo er enn," segir í niðurlagi greinarinnar.

„Vert er að hafa í huga að aflamark í skötusel á yfirstandandi fiskveiðiári (2009/2010) er 2500 tonn og er það magn í samræmi við ráðgjöf vísindamanna Hafrannsóknastofnunarinnar. Tilvitnað frumvarpsákvæði felur því í sér heimild til ráðherra til að leyfa veiðar á 80% meira magni skötusels en vísindamenn hafa ráðlagt. Augljóst er að ef þetta ákvæði verður að lögum þá fer það á svig við þær þjóðréttarlegu áherslur og skuldbindingar sem Íslendingar hafa haft forystu um að móta í meira en hálfa öld."

„Ráðherra félagsmála velur að sjálfsögðu það orðfæri sem hann telur henta til að koma sjálfum sér og málstað sínum á framfæri við almenning. Það væri hinsvegar æskilegt að hann umgengist staðreyndir af meiri virðingu en fram kemur í þessu viðtali," skrifar Friðrik J. Arngrímsson, framkvæmdastjóri Landssambands íslenskra útvegsmanna, í grein sem birtist í Fréttablaðinu í gær, þar sem hann svarar ummælum sem höfð voru eftir félagsmálaráðherra í blaðinu sl. laugardag. Greinin fer hér í heild:

„Síðastliðin 25 ár hefur umræða um kvótakerfið verið fyrirferðarmikil í þjóðmálunum. Í upphafi var meginmarkmið laganna nýjar leiðir við verndun fiskistofna og hagnýtingu þeirra: Aflamarki var úthlutað á skip og þannig dregið úr lítt heftri og óhagkvæmri sókn í fiskistofna." Þannig hefst grein Sveins Hjartar Hjartarsonar, hagfræðings LÍÚ, í Fiskifréttum í morgun. 

Mikið hefur verið fjallað um heimsókn hagfræðingsins og nóbelsverðlaunahafans Josephs Stiglitz hingað til lands undanfarna daga.  Það fór ekki milli mála að þann mikla fjölda gesta sem hlustaði á hann í fyrirlestrarsal Háskóla Íslands í Öskju í síðustu viku hungraði eftir leiðsögn hans ef marka má þá athygli og undirtektir sem málflutningur hans vakti.

Að undanförnu hefur verið í umræðunni að ákveðnir aðilar hyggist sniðganga íslenskar makrílafurðir með vísan til þess að makrílveiðar okkar séu ekki lögmætar.

Ísland er strandríki og veiðar í íslensku lögsögunni heyra hvorki undir Norðmenn eða ESB sem hafa gagnrýnt veiðar okkar harkalega. Veiðarnar heyra ekki heldur undir Norðaustur Atlantshafs fiskveiðinefndina ( North East Atlantic Fisheries Commisson NEAFC) eins og stundum er vísað til.  Íslendingar eiga sama rétt til veiða á makríl í íslensku lögsögunni og Norðmenn og aðildarríki ESB eiga til að veiða makríl í sínum lögsögum.

Eftirfarandi grein Friðriks J. Arngrímssonar, framkvæmdastjóra LÍÚ, birtist í Fiskeribladet Fiskaren í Noregi þann 19. ágúst 2009.

Telja menn virkilega að þeir muni láta það viðgangast að Íslendingar verði stikkfrí gagnvart sameiginlegri fiskveiðistefnu ESB ef til inngöngu kemur? Ja, mikil er trú þeirra manna þó ekki væri nema með vísan til nýfenginnar reynslu okkar af  samningum við  Breta í öðru og óskyldu máli Icesave.  Þannig hljóðar niðurlag greinar Sveins Hjartar Hjartarsonar, hagfræðings LÍÚ, sem birtist í Fiskifréttum sl. fimmtudag.

Strandveiðar munu ekki styrkja byggð eða treysta atvinnu í sjávarbyggðum, þær hafa þveröfug áhrif. Fyrirtæki þurfa hráefni allt árið um kring, en þessar strandveiðar geta ekki stuðlað að öruggum eða arðbærum rekstri þar sem skammtímasjónarmið ráða. Við þetta má bæta að gæðum hráefnis verður í einhverjum tilfellum ábótavant og þá er rangt að beina veiðinni á sumartímann og á grunnslóðina þar sem smærri fiskur heldur sig.

Friðrik J. Arngrímsson, framkvæmdastjóri Landssambands íslenskra útvegsmanna, veltir því fyrir sér í grein í Fréttablaðinu í dag hvort fiskimálastjóri Evrópusambandsins, Joe Borg, sé að kalla eftir upptökuleið íslenskra stjórnvalda í grein frá deginum áður þar sem hann kallaði eftir reynslu og þekkingu Íslendinga við mótum fiskveiðistefnu ESB.

Hvað gengur manninum til? Hvernig má það vera að prófessor við Háskóla Íslands skuli koma fram með þvílíkan málflutning án þess að þurfa að byggja hann á einni einustu tilvísun í rannsóknir máli sínu til stuðnings? Verða menn ekki í slíkri stöðu að greina á milli málefnalegrar umræðu og óvildar? Þannig spyr Sveinn Hjörtur Hjartarson, hagfræðingur LÍÚ, í grein sinni í Morgunblaðinu.  

Höfum við efni á að láta detta niður ónotaðar 1.671 tonn af veiðiheimildum í þorski og 454 tonn af steinbít spyr Björn Jónsson sérfræðingur hjá LÍÚ í greinargerð sem hann hefur tekið saman.

Landssamband íslenskra útvegsmanna hefur um árabil bent á þá mismunun sem felst í byggðakvóta og línuívilnun.  Því miður höfum við ekki náð eyrum ráðamanna því frádráttur í þorski vegna línuívilnunar og byggðakvóta hefur aukist úr 0,56% á fiskveiðiárinu 1999/2000 í 4,66% á þessu og næsta fiskveiðiári og frádráttur í steinbít nemur 9,22% á næsta fiskveiðiári. 

Í síðustu viku samþykkti ESB að auka styrki til sjávarútvegs í aðildarlöndum sambandsins og veita alls 2 milljörðum evra (248 milljörðum króna) til ársins 2010. Í hlutfalli af heildartekjum þeirra fimmtán fiskveiðiþjóða ESB sem hagstofa sambandsins EUROSTAT birtir upplýsingar um fyrir árið 2006 nema þessir styrkir 30% af árstekjum þeirra, en aflaverðmætið var 6,7 milljarðar (804 milljarðar króna).  

Eftir Friðrik J Arngrímsson framkvæmdastjóra LÍÚ

Ákvörðun aflamarks er eitt mikilvægasta verkefni sjávarútvegsins. Samkvæmt lögum um stjórn fiskveiða er það sjávarútvegsráðherra sem ákveður aflamark einstakra fisktegunda að fengnum tillögum Hafrannsóknastofnunarinnar. 

Sveinn Hjörtur Hjartarson, hagfræðingur

Þann 12. júní sl. var  haldin athyglisverð aþjóðleg ráðstefna á vegum Háskólans á Akureyri  sem bar yfirskriftina Framtíð sjávarútvegsins.

Látlaus andróður alþjóðlegra umhverfissamtaka

Eftir Dr.Kristján Þórarinsson, stofnvistfræðing LÍÚ.

Ekkert lát er á fréttum utan úr heimi af andróðri alþjóðlegra umhverfissamtaka gegn sölu á sjávarafurðum til neytenda. Þannig hafa þessi samtök, þar á meðal Greenpeace og WWF, keppst við að fá verslanakeðjur í Evrópulöndum og í Ameríku til að hætta að bjóða þorsk og ýsu úr Norður-Atlantshafi til sölu, m.a. á þeirri forsendu að þessar fisktegundir séu ofveiddar.  Sams konar andstaða sömu aðila er við sölu á karfa í Þýskalandi.

Erindi Sveins Hjartar Hjartarssonar, hagfræðings LÍÚ, flutt á ráðstefnu SA "Hagvöxtur um allt land." 13. mars 2008.

Aflamarkskerfið fiskveiðistjórnunin er sú grunnforsenda sem framfarir í sjávarútveginum hafa byggt á. Kostir kvótakerfisins hafa komið í ljós sérstaklega eftir 1990 þegar tekið var upp aflamarkskerfi með einstaklingsbundnum framseljanlegum aflaheimildum. Þessi stefna skapaði atvinnugreininni mikið forskot í alþjóðlegri samkeppni og lagði grunn að traustum rekstri fyrirtækjanna.

Skoðun Sveins Hjartar Hjartarsonar í Fiskifréttum 21. sept. 2007

 Það kom væntanlega engum á óvart að stjórnvöld skyldu bregðist við þeim vanda sem við er að glíma vegna minni aflaheimilda í þorski. Flestir bjuggust við að mótvægisaðgerðirnar yrðu af almennum toga og myndu ekki mismuna aðilum í sjávarútveginum. Það er óhætt að segja að eftirvæntingin eftir aðgerðum ríkisstjórnarinnar hafi breyst  í undrun þegar þær voru kynntar við hátíðlega athöfn á blaðamannafundi í nýlega. Í meginatriðum snéru þær alls ekkert að sjávarútveginum.

Grein eftir Friðrik J. Arngrimsson, framkvæmdastjóra LÍÚ, sem birtist á visir.is og í Fréttablaðinu í 10 júlí 2007

Fjömiðlamönnunum Jóhannesi Kr. Kristjánssyni og Kristni Hrafnssyni eru það nokkur vonbrigði að undirritaður skuli hafa gagnrýnt efnistök í Kompásþætti sem sýndur var 6. maí s.l. og fréttaumfjöllun í kjölfar þáttarins í grein sem birtist í Fiskifréttum. Lýsa þeir þessu yfir í blaðagrein hinn 18. júní.

Skoðun Sveins Hjartar Hjartarsonar í Fiskifréttum 29. júní 2007

Maður hefur það á tilfinningunni að ef illa liggur á sumum álitsgjöfum  í samfélaginu beini þeir spjótum sínum að sjávarútveginum. Fjölmiðlaumræðan undanfarna áratugi um sjávarútveginn hefur oft verið óvægin og illskeytt.

Þá eru alþingiskosningarnar afstaðnar og væntanlega verður búið að mynda nýja ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar þegar þessi skrif birtast.

Fátt kom á óvart í aðdraganda kosninganna. Áfram reyndi einn stjórmálaflokkur að slá sér upp með því að rakka niður íslenska fiskveiðistjórnun. Hann hafði ekki erindi sem erfiði enda sjá núorðið flestir í gegnum áróðurinn. Reyndar var aumkunarvert að fylgjast með því, að þegar allir voru að tala við alla eftir kosningarnar, datt engum í hug að ræða við þennan undarlega flokk.  Nú taka væntanlega við fjögur ár þar sem fulltrúar hans halda sömu ræðurnar og þeir hafa haldið mörg þúsund sinnum áður. 

Skoðun Friðriks J. Arngrímssonar, framkvæmdastjóra LÍÚ, í Fiskifréttum 25 maí 2007

Þetta, sem helst nú varast vann, varð þó að koma yfir hann.  Þessi frægu orð meistara Hallgríms Péturssonar úr Passíusálmunum um Pílatus landsstjóra komu í huga mér þegar ég las þá slæmu frétt í síðustu viku að Bakkavör hefði innkallað houmous vörur frá verslunarkeðjunum Marks og Spencer, Tesco, Somerfield, Waitrose, Co-op og Sainsbury's. Ástæðan var sú að fyrirtækið fann salmonellu í vöru sem það framleiddi fyrir Marks og Spencer. 

Skoðun Friðriks J. Arngrímssonar, framkvæmdastjóra LÍÚ í Fiskifréttum 23. feb. 2007.

ÚTGERÐARFYRIRTÆKIÐ Þormóður rammi-Sæberg hf. er eitt öflugasta útgerðarfyrirtæki landsins og burðarás í atvinnulífi í Fjallabyggð. Síðastliðið sumar tilkynntu forsvarsmenn fyrirtækisins að þeir hefðu skrifað undir samning um smíði á tveimur nýjum skuttogurum frá Noregi og er kaupverðið um 5 milljarðar íslenskra króna. Hér er um að ræða eina af stærstu fjárfestingum innlends einkafyrirtækis á landsbyggðinni í nokkurn tíma.

Grein eftir Vilhjálm J. Árnason, aðstoðarframkvæmdastj. sem birtist í Morgunblaðinu 4.febrúar 2007.

Þó að botnvörpuveiðar á úthafinu skipti okkur Íslendinga litlu máli kemur ekki til greina að eiga nokkuð undir Grænfriðungum hvorki í þessu máli né öðrum.  Markmið þeirra er að banna togveiðar alfarið hvort sem er á úthafinu eða í lögsögum ríkja. Það er hin raunverulega ógn sem stafar af málinu. Á síðasta ári veiddum við 365 þúsund tonn af fiski og skeldýrum í dregin veiðarfæri. Verðmæti þessa afla nam rúmlega tveimur þriðju hlutum af aflaverðmæti botnlægra tegunda.

Skoðun Friðriks J. Arngrímssonar, framkvæmdastjóra LÍÚ, í Fiskifréttum 1.12.2006  

Um langt árabil hefur ítrekað komið upp sú umræða að þorskurinn hafi ekki nóga fæðu og að til þess að auka fæðu handa hverjum og einum þorski þurfi að fækka þorskunum með veiðum.  Með þessu móti megi fá meiri afla úr þorskstofninum.  Að mínu mati er þessi umræða á villigötum og byggir á of miklum einföldunum.

Skoðun Kristjáns Þórarinssonar, stofnvistfræðings LÍÚ, í Fiskifréttum 11.08.2006

Ekki dettur útgerðinni í hug að fara í Fréttablaðið og biðja um að birt verði frétt um að Afl hafi reynt að svíkja nokkrar krónur út úr útgerðinni.  Þetta mál er einfaldlega til umfjöllunar og nú er beðið eftir nýrri útlistun á meintum kröfum frá Afli.  Í framhaldi af því verður leitað leiða til að leysa málið og sem betur fer eru flest mál milli sjómanna og útvegsmanna leyst með samningum.

Skoðun Friðriks J. Arngrímssonar í Fiskifréttum 21.07.2006  

Það er afar mikilvægt að gera skýran greinarmun á aflamarkskerfinu, sem er aðferð til að hámarka afrakstur þess sem ákveðið er að veiða, og vísindunum sem að ákvörðun um hámarksafla byggist á. Þetta ritar  Vilhjálmur Jens Árnason, aðstoðarframkvæmdastjóra LÍÚ, í grein sem birtist í Morgunblaðinu 4. júlí 2006. 

"Gunnlaugur Ármann Finnbogason formaður félags eigenda svokallaðra smábáta á norðanverðum Vestfjörðum ritar einstaklega rætna grein í garð Hjartar Gíslasonar blaðamanns vegna breytinga á svokölluðum slægingarstuðli í Morgunblaðið laugardaginn 8. apríl 2006.  Greinin er ekki einungis áhugaverð fyrir það að vera full af rangfærslum heldur ekki síður fyrir það hvernig hún opinberar vinnubrögð fyrirsvarsmanna hinna svokölluðu smábátamanna í garð þeirra sem fjalla á málefnalegan hátt um efni sem þeim eru ekki að skapi."

Þetta segir Friðrik J. Arngrímsson, framkvæmdastjóri LÍÚ í grein í Morgunblaðinu 10. apríl, en greinin er svar við grein sem Gunnlaugur Ármann Finnbogason skrifaði í blaðið 8.apríl.

Mikil þensla einkennir nú íslenskt efnahagslíf. Ástæða þess er öðru fremur mikil bjartsýni í þjóðfélaginu sem birtist í kaupgleði og  gríðarlegum framkvæmdum. Við nánast hvern einasta blett á höfuðborgarsvæðinu má sjá heilan skóg af byggingakrönum til marks um þá gríðarlegu fjárfestingu sem er í húsnæði. Svo eru stóriðjuframkvæmdir og álversbyggingar í áður óþekktum stærðarskala sem enn auka á þensluna. Á síðasta ári voru fluttar inn um 25 þúsund bifreiðar til að nefna annað dæmi meira og minna fyrir erlent lánsfé.

Þetta segir í grein Sveins Hjartar Hjartarsonar, hagfræðings LÍÚ, en greinin birtist í Morgunblaðinu 1 apríl sl.

"Hin frægu orð Galileo Galilei Hún snýst nú samt komu í huga mér þegar ég las Staksteina Morgunblaðsins 11. mars sl.  Þar veittist blaðið að Valgerði Sverrisdóttur iðnaðar- og viðskiptaráðherra á afar smekklausan hátt."

Þetta segir Friðrik J. Arngrimsson framkvæmdastjóri LÍÚ í grein sem birtist í Fréttablaðinu í mars 2006.

Þingræðið er einn af hornsteinum stjórnskipunar okkar. Þó í því felist að meirihluti þingsins ráði för er ekki þar með sagt að starf minnihlutans geti ekki verið mikilvægt. Það á sérstaklega við í því að veita meirihlutanum aðhald. Þingmenn stjórnarandstöðunnar beita ýmsum ráðum í því efni og til að vekja á sér athygli. Eitt þeirra úrræða sem þingmenn hafa samkvæmt lögum um þingsköp Alþingis er að leita upplýsinga frá ráðherrum með því að beina fyrirspurnum til þeirra. Þetta er mikið gert, sérstaklega af þingmönnun stjórnarandstöðunnar. Sem dæmi má nefna að á haustþinginu sem nú stendur yfir hafa þingmenn beint 205 fyrirspurnum til ráðherra.  Þar af eru 183 fyrirspurnir frá þingmönnum stjórnarandstöðunnar og 22 frá stjórnarþingmönnum.

Ritstjóra Blaðsins var mikið niðri fyrir í leiðara fyrir nokkru, þar sem hann réðst að útgerðarmönnum og sakaði þá um hroka. Tilefni þess uppnáms voru fréttir um að útgerðarfyrirtæki sem hafa keypt veiðiheimildir hyggist leita réttar síns vegna skerðingar þeirra og tilflutnings til annarra. Í leiðaranum er gert lítið úr afnotarétti útgerðarinnar á fiskistofnunum og fullyrt að þann rétt sé hægt að afnema og engu skipti þótt útgerðin hafi greitt fyrir hann einhverjar krónur.

Á fundi RSE Rannsóknamiðstöðvar um samfélags-  og efnahagsmál sem haldinn var fyrir stuttu hélt  bandarískur hagfræðingur Michael De Alessi fróðlegt erindi sem hann nefndi, Náttúruauðlindir, einkaeign eða ríkiseign. Í erindinu nefndi De Alessi ýmis dæmi um það hvernig vel skilgreindur eignarréttur á veiðiheimildum hefur sannað yfirburði sína sem tæki við nýtingu fiskistofna. Í erindi sínu vitnaði De Alessi meðal annars í fræg ummæli Englendingsins Arthurs Young sem fæddur var 1741 og skrifaði mikið um landbúnaðar og efnahagsmál - Afhentu manni örugg yfirráð yfir berum kletti og hann breytir honum í garð leigðu manni garð til níu ára og hann breytir honum í eyðimörk.   Það er af þessum sömu sökum sem við Íslendingar höfum blessunarlega valið þá leið að stjórna fiskveiðum okkar með kvótakerfi þar sem aflaheimildir eru framseljanlegar.  Með því hefur náðst umtalsverð hagræðing í íslenskum sjávarútvegi sem er hornsteinninn undir því að við nýtum fiskistofnana á sjálfbæran og arðbæran hátt.

Umræðan í sjávarútvegi  hefur í vaxandi mæli snúist um það lykilatriði að atvinnugreinin er fyrst og síðst  matvælaframleiðandi. Fiskur er hluti af því fæðuframboði sem neytandinn hefur á boðstólum, náttúruafurð í samkeppni við fjölbreytilegt fæðuúrval. Hvernig til tekst í samkeppninni um neytendur er einfaldlega háð því hversu góða vöru við bjóðum. Þau atriði sem skipta höfðumáli í þessu sambandi eru m.a. gæði og ferskleiki fisksins, verð og áreiðanleiki í afhendingu og traust og trúverðugleiki okkar í augum kaupenda m.a. varðandi ábyrga nýtingu fiskimiðanna.

Þann 20. apríl s.l. birti Hafrannsóknastofnunin niðurstöður úr stofnmælingum botnfiska á Íslandsmiðum eða hinu svokallaða togararalli. Þá var aldursgreiningum fiska og úrvinnslu gagna ekki lokið en í þeim niðurstöðum sem fyrir lágu vakti mesta athygli að stofnvísitala þorsks lækkaði um 16% frá mælingunni 2004 en óvissan í mælingunni var minni en árið 2004 þegar hún var óvenju mikil. Lengdardreifing þorsksins bendir til að árgangur 2004 sé mjög lélegur, 2003 árgangurinn frekar lélegur og 2001 árgangurinn mjög lélegur. Árgangur 2002 er hinsvegar nærri meðallagi. Það kemur ekki á óvart að 2001 árgangurinn mælist mjög lélegur enda hefur það komið fram í fyrri rannsóknum. Vísbendingar um að 2004 árgangurinn sé mjög lélegur eru mikil vonbrigði sem bætast við upplýsingar um að 2003 árgangurinn sé frekar lélegur.

Jörgen Niclasen fulltrúi á færeyska lögþinginu og ræðumaður á landsþingi Frjálslynda flokksins í mars sl. notaði tækifærið þar og tilkynnti að veiðidagakerfi Færeyinga sé heimsins besta kerfi fyrir þá, að því er fram kom í viðtali Ríkisútvarpsins við hann. Jafnframt sagði þingmaðurinn í viðtalinu að Færeyingar væru orðnir gjaldþrota hefðu þeir fylgt ráðleggingum Alþjóðahafrannsóknaráðsins og veitt helmingi minna af bolfiski en þeir síðan gerðu. Vakti málflutningur Niclasens hrifningu þingfulltrúa, sem ekki kemur á óvart, enda sami tónninn sleginn í málflutningi beggja.

Ný þorskveiðiráðgjöf fyrir fiskveiðiárið 2004-2005 olli óneitanlega miklum vonbrigðum.  Væntingar voru uppi um að þorskafli mætti verða meiri en á yfirstandandi fiskveiðiári. Byggðust þær væntingar á framreikningum síðasta árs upp á 223 þúsund tonna afla skv. aflareglu, en gildandi aflaregla gaf 209 þúsund tonn fyrir yfirstandandi fiskveiðiár.  Þessar væntingar fengu síðan byr af fyrstu fréttum úr togararalli í mars, en í fréttatilkynningu Hafrannsóknastofnunarinnar um rallið kom fram að stofnvísitala þorsks væri 25% hærri en í ralli árið áður, sem væri ekki fjarri því sem gert hafði verið ráð fyrir.  Jafnframt var þó tekið fram að óvissan í mælingunni væri mun meiri en árið áður.  Í ljósi þessa aðdraganda voru það því mikil vonbrigði þegar sú niðurstaða birtist í byrjun júní að aflareglan gæfi aðeins 205 þúsund tonna þorskafla fyrir næsta fiskveiðiár.

Í byrjun desember s.l. birti Seðlabankinn verðbólguspá sem sýndi umtalsvert meiri verðbólgu næstu tvö ár en spár bankans frá því í júní og september gerðu ráð fyrir. Viðbrögð Seðlabankans voru að hækka stýrivexti óvenjumikið eða um 1 prósentustig, í 8,25%. Mikil styrking krónunnar fylgdi í kjölfarið.  Þann 18. febrúar s.l. sendi bankinn ríkisstjórninni greinargerð þar sem verðbólga mældist 4,5% sem er yfir þolmörkum sem kveðið er á um í sameiginlegri yfirlýsingu ríkisstjórnarinnar og Seðlabankans um verðbólgumarkmið og tilhögun peningamála. Jafnframt tilkynnti bankinn að stýrivextir myndu hækka um 0,5 prósentustig þann 22. febrúar sem hefur leitt  til enn frekari styrkingar krónunnar. Seðlabankastjóri hefur gefið í skyn að líklegt sé að stýrivextir verði hækkaðir enn á árinu. Ástæðu aukinnar verðbólgu má ekki síst rekja til hækkunar á fasteignaverði, sérstaklega á höfuðborgarsvæðinu. Einnig hefur verðlag opinberrar þjónustu hækkað töluvert umfram aðra þætti í vísitölunni eða 7,2% m.v. tólf mánaða tímabil. Þá hefur verðlag þjónustu einkaaðila hækkað umfram verðbólgumarkmiðið eða um 3,6%.

"Hin frægu orð Galileo Galilei Hún snýst nú samt komu í huga mér þegar ég las Staksteina Morgunblaðsins 11. mars sl.  Þar veittist blaðið að Valgerði Sverrisdóttur iðnaðar- og viðskiptaráðherra á afar smekklausan hátt."

Þetta segir Friðrik J. Arngrímsson, framkvæmdastjóri LÍÚ í grein sem birtist í Fréttablaðinu 16. mars 2006. 

Það er kunnara en frá þurfi að segja að rækjuútgerð okkar Íslendinga hefur átt í vök að verjast um nokkurra ára skeið. Því valda ýmis ytri atvik s.s. lækkun á afurðaverði, hátt gengi íslensku krónunnar, minnkandi veiði, hækkun á olíuverði, mikil samkeppni m.a. frá Kanada og Grænlandi þar sem veiði hefur stóraukist og aukið framboð af eldisrækju. Viðvarandi tap hefur verið á útgerðinni og nú er svo komið að útgerð flestra rækjuskipa hefur verið hætt a.m.k. tímabundið. Ekki eru mörg ár síðan við áttum fríðan flota rækjufrystiskipa en nú er einungis eitt slíkt skip gert út.

Kristinn Gestsson skipstjóri skrifaði grein í Morgunblaðið þann 8. september sl. undir heitinu LÍÚ það er ræs. Það er ánægjulegt að sjá að Kristinn trúir því ekki frekar en við, að það þurfi að koma til verkfalls sjómanna, sem óhjákvæmilega mun einnig hafa það í för með sér að útvegsmenn boði til verkbanns. Það er ljóst að slíkt mun skaða bæði sjómenn og útvegsmenn. Afkoma fyrirtækjanna mun versna og sérstaklega mun orðspor okkar á mörkuðum úti í heimi þar sem við eigum í harðri baráttu við aðrar fiskveiðiþjóðir bíða hnekki. Við höfum t.a.m. getað boðið stöðugt framboð á ferskum fiski og þannig byggt upp markaðssambönd sem hafa skilað hæsta verði. Verði rof í afhendingu hefur það afleiðingar sem kemur niður á báðum aðilum sem erfitt verður að vinna upp.

Hólmgeir Jónsson framkvæmdastjóri SSÍ skrifaði grein í Fiskifréttir þann 4. júní s.l. undir fyrirsögninni LÍÚ býður bara kjaraskerðingu. Eins og fram kemur í greininni hefur Ríkissáttasemjari frestað viðræðufundum aðila fram í ágúst.  Ástæða þess er sú að það mikið ber á milli aðila að ekki var talið að frekari fundir á þessum tíma væru líklegir til að skila árangri. Báðir aðilar voru sammála þessu mati ríkissáttasemjara.. Málin hafa verið rædd í þaula, lagt mat á einstakar kröfur og farið yfir ýmsar útfærslur án þess að samkomulag hafi náðst.  Því miður hafa ákveðnir aðilar í forystusveit sjómanna hafa kosið að rangfæra hlutina og m.a. sakað samninganefnd LÍÚ um áhugaleysi um að ná kjarasamningum. Hátíðadagur sjómanna var sérstaklega notaður í þessu skyni og umrædd grein er eitt dæmið um þetta.  Ég mun ekki elta ólar við rógburð sem þennan þó það sé vissulega illt að ákveðnir aðilar telji sérfræðikunnáttu sinni best varið í það að níða skóinn af viðsemjendum sínum.