Réttarstađa varđandi tímabundna ráđningu vélstjóra
Dómur varðandi tímabundna ráðningu vélstjóra
HRD 135/2002, kveðinn upp 3.október 2002.
A var í maí 1998 ráðinn í skiprúm á skipi sem B leigði og gerði út. B skilaði skipinu til leigusala í ágúst 1998 og missti A við það skiprúm sitt. B hélt því fram gegn mótmælum A að hann hafi verið ráðinn tímabundið og ætti því ekki rétt til launa í uppsagnarfresti samkvæmt 25. gr. sjómannalaga. Skriflegur ráðningarsamningur hafði ekki verið gerður, líkt og útgerðarmanni ber skylda til samkvæmt 6. gr. sjómannalaga. Var B því látinn bera hallann af vanrækslu þeirrar skyldu sinnar og talið ósannað að um tímabundna ráðningu hafi verið að ræða. Ekki var um það deilt að A hafi ekki átt kost á því að halda skiprúminu er B afhenti skipið eigandanum. Því hafi ekki annað legið fyrir en að A hafi verið vikið úr skiprúmi áður en ráðningartími hans var liðinn og án þess að heimild væri til þess í 23. eða 24. gr. sjómannalaga. Samkvæmt 25. gr. þeirra laga hafi hann því átt rétt á kaupi í þrjá mánuði, sbr. 9. gr. sömu laga. Þá var ekki fallist á að A hafi fyrirgert kröfu sinni með tómlæti en tæplega 29 mánuðir liðu frá uppsögninni þangað til A hafði uppi kröfu um laun í uppsagnarfresti. Í héraðsdómi voru áætluð laun A vegna veiðiferðar, sem hann fór í á öðru skipi B eftir uppsögnina, dregin frá kröfu hans. Þar sem A hafði ekki gagnáfrýjað dóminum kom þetta atriði ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti. Með þessari athugasemd var niðurstaða héraðsdóms um greiðsluskyldu B staðfest með vísan til forsendna hans.
Dómur Hæstaréttar.
HRD 135/2002, kveðinn upp 3.október 2002.
A var í maí 1998 ráðinn í skiprúm á skipi sem B leigði og gerði út. B skilaði skipinu til leigusala í ágúst 1998 og missti A við það skiprúm sitt. B hélt því fram gegn mótmælum A að hann hafi verið ráðinn tímabundið og ætti því ekki rétt til launa í uppsagnarfresti samkvæmt 25. gr. sjómannalaga. Skriflegur ráðningarsamningur hafði ekki verið gerður, líkt og útgerðarmanni ber skylda til samkvæmt 6. gr. sjómannalaga. Var B því látinn bera hallann af vanrækslu þeirrar skyldu sinnar og talið ósannað að um tímabundna ráðningu hafi verið að ræða. Ekki var um það deilt að A hafi ekki átt kost á því að halda skiprúminu er B afhenti skipið eigandanum. Því hafi ekki annað legið fyrir en að A hafi verið vikið úr skiprúmi áður en ráðningartími hans var liðinn og án þess að heimild væri til þess í 23. eða 24. gr. sjómannalaga. Samkvæmt 25. gr. þeirra laga hafi hann því átt rétt á kaupi í þrjá mánuði, sbr. 9. gr. sömu laga. Þá var ekki fallist á að A hafi fyrirgert kröfu sinni með tómlæti en tæplega 29 mánuðir liðu frá uppsögninni þangað til A hafði uppi kröfu um laun í uppsagnarfresti. Í héraðsdómi voru áætluð laun A vegna veiðiferðar, sem hann fór í á öðru skipi B eftir uppsögnina, dregin frá kröfu hans. Þar sem A hafði ekki gagnáfrýjað dóminum kom þetta atriði ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti. Með þessari athugasemd var niðurstaða héraðsdóms um greiðsluskyldu B staðfest með vísan til forsendna hans.
Dómur Hæstaréttar.
