Fréttir

„Þegar menn hófu veiðar á þessum tegundum [kolmunna og úthafskarfa] var það vegna þess að verkefnaskortur var hjá skipunum. Það þurfti mikið áræði og kjark til þess að fara í þessar veiðar. Kostnaður var gríðarlegur og innkoman að sama skapi mjög lítil. Sjómenn og útgerðarmenn á þessum skipum báru lítið úr býtum lengi vel. Með miklum dugnaði og fórnarkostnaði tókst mönnum sem betur fer að ná tökum á þessum veiðum," skrifar Ólafur Ágúst Einarsson, skipstjóri á Álsey VE 2, í grein sem birtist fyrir helgina. Grein hans má lesa í heild hér á eftir:

Hver gaf hverjum hvað?

Ólína Þorvarðardóttir skrifar grein í Morgunblaðið 25. janúar síðastliðinn, þar sem hún segir að útgerðarmenn þurfi að skila þjóðinni til baka þeim aflaheimildum sem þeim hafi verið úthlutað að gjöf árlega. Ólína virðist ekki vera vel að sér um sjávarútveg en mig langar að upplýsa hana aðeins.

Hafa ber í huga að á sínum tíma þegar tekið var upp aflamarkskerfi á Íslandsmiðum var sú breyting skerðing fyrir þá sem sóttu sjóinn vegna þess að veiðar þeirra voru takmarkaðar frá því sem áður var. En úthlutað var miðað við veiðireynslu undanfarinna ára. Þannig að gjöfin var í raun skerðing. Tökum dæmi um tegundir eins og kolmunna og úthafskarfa. Þegar menn hófu veiðar á þessum tegundum var það vegna þess að verkefnaskortur var hjá skipunum. Það þurfti mikið áræði og kjark til þess að fara í þessar veiðar. Kostnaður var gríðarlegur og innkoman að sama skapi mjög lítil. Sjómenn og útgerðarmenn á þessum skipum báru lítið úr býtum lengi vel. Með miklum dugnaði og fórnarkostnaði tókst mönnum sem betur fer að ná tökum á þessum veiðum.

Sameinaðir stöndum vér
Þá fjölgaði skipum við veiðarnar og Íslendingar öðluðust veiðirétt á þessum tegundum og þær fóru að skila þjóðarbúinu miklum arði. Þökk sé óbilandi trú þessara manna á þeim verkefnum sem þeir fóru út í. Því án þessara manna værum við í enn verri stöðu. Fleiri tegundir mætti nefna í þessu samhengi, eins og t.d. norsk-íslensku síldina og makrílinn. Það eru þessir menn, ásamt mörgum öðrum að sjálfsögðu, sem hafa fært þessari þjóð stórar gjafir. Þ.e.a.s. bjartsýni, trú og kjark til þess að takast á við erfið verkefni. En nú á að senda þeim reikning.

Látið undirstöðuatvinnuveginn í friði
Þeir eiga að skila gjöfinni. Nei, Ólína, það sem þetta fólk fékk í vöggugjöf var dugnaður og kraftur sem ekki verður frá því tekinn. Sem betur fer, því við þurfum á þessu fólki að halda. Leyfið þessum aðilum að vera í friði. Þeir eru að vinna sína vinnu og skapa þjóðarbúinu miklar tekjur. Snúið ykkur frekar að málum hins almenna borgara, sem er að kikna undan greiðslubyrði lána og aðgerðarleysi stjórnvalda í þeirra málum.

Grein Ólafs Ágústs birtist í Morgunblaðinu þann 29. janúar sl.