Aflamarkskerfið

Aflamarkskerfið

Íslenska fiskveiðistjórnunarkerfið er aflamarkskerfi eða kvótakerfi og er markmið þess að hámarka afrakstur fiskistofnanna og að arðsemi veiðanna verði sem mest til lengri tíma litið.

Í upphafi tíunda áratugarins var aflamarkskerfið fest í sessi á þann veg að útgerðarfyrirtækjum var úthlutað varanlegri aflahlutdeild í þeim tegundum sem voru kvótabundnar, þ.e. ákveðnu hlutfalli af leyfðum hámarksafla í viðkomandi fiskistofni. Það varð til þess að skapa meiri stöðugleika í rekstrinum og stuðlaði að því að fyrirtækin skipulögðu rekstur sinn með langtímamarkmið í huga. Einnig var fyrirtækjum heimilað að framselja sín á milli bæði aflahlutdeild, þ.e. varanlegan veiðikvóta og aflamark, þ.e. kvóta innan fiskveiðiársins. Þetta var gert í því skyni að útgerðarfyrirtækin gætu hagrætt í rekstri sínum, sameinað veiðiheimildir og aukið arðsemi greinarinnar. Frá tilkomu aflamarkskerfisins hefur stærstur hluti veiðiheimildanna skipt um hendur.

Á þessari síðu er að finna upplýsingar um aflamarkskerfið, en það er bundið í lögum um stjórn fiskveiða.

Á vorþingi 2002 var lögunum breytt og tekin upp ákvæði um svonefnt veiðigjald, eða auðlindagjald, en þær breytingar má finna hér.

Árið 2005 vann Dr. juris Guðrún Gauksdóttir, dósent við Háskólann í Reykjavík og formaður Rannsóknastofnunar í auðlindarétti álitsgerð sem ber heitið " Eru aflaheimildir "eign" í skilningi eignarréttarákvæðis 72 gr stjórnarskrárinnar?"